Skip to content
23/06/2009 / ycagbayir

KOCAPINAR KÖYÜ (Yukarı Karaçay)

Coğrafi olarak Kocapınar Köyü, Honaz Dağının doğu tarafında Kocaçay kıyısında kurulmuş bir köy olup batısında Serinhisar ve Çukurköy, Güneyinde Ayaz, Yüreğil ve Yatağan, doğusunda Aşağı Karaçay, kuzeyinde ise Aydınlar (Kösten) yer almaktadır. Yükselti olarak köyün yerleşim yeri 1100 m ile 1250 m arasında değişmektedir. Köy, bağ ve bahçeler arasında dağınık bir yerleşime sahiptir. Köy konağının bulunduğu yer yapılaşma bakımından en yoğun alanı teşkil etmektedir. Merkez sayılan buradan aşağı ve yukarıya doğru gidildikçe evler seyrekleşir, bahçe başlarına çekilmeye başlar. Son zamanlarda daha da uzak bahçelere evler yapılır olmuştur.

Köyün büyük bölümü Kocaçay kıyısında ve Kıran yamacına yayılmakla beraber, Kocaçay’ın köy içinde kendisine katıldığı kollardan Aşağı Dere, Atçalılar Deresi, Camız Deresi, Manda Deresi ve Kocaçay’ın boyunda yer alan bahçelerdeki evlerden oluşmaktadır. Son zamanda Karataş mevkiinin yerleşime açılması ile bu bölgeye de yeni yeni evler yapılmıştır.

2000 yılı DİE verilerine göre 234 haneli Yukarı Karaçay (Kocapınar)’ın nüfusu 936’dır.

Kocapınar’ın ekonomisi tarıma dayalıdır. Tahıl, nohut, patates, fasulye, bezelye, ıspanak, hıyar, marul gibi ürünlerin tarımının yapıldığı köyde meyvecilik, yaygındır. Elma başta olmak üzere, erik, kiraz, vişne yakın ve uzak pazarlara ulaştırılmaktadır. Sanayi ürünü olarak devlet kontrolünde haşhaş ekimi de yapılmaktadır. Köylü izinli olarak ektiği haşhaşın tohumunu aldıktan sonra afyon sütü denen alkoloide dokunmadan kozalağını Toprak Mahsulleri Ofisine götürüp teslim etmektedir. Ceviz yetiştiriciliği için uygun bir iklime sahip olan Kocapınar Köyü son yıllarda yoğun bir ceviz ağacı dikimine yönelmiştir. Beş on yıl sonra köyün cevizi ile meşhur olmaması işten değildir.

Köyde Isparta türü halıcılık yaygındır. Gençlerin bir kısmı Denizli’deki dokuma fabrikalarından çalışmakta, işlerine fabrikanın sağladığı servis araçları ile günübirlik gidip gelmektedirler. Böylece hem kendi topraklarından ayrılmamakta, hem de sanayi kesiminin işgücünü oluşturmaktadırlar.

Eskiden kırda serbest yaylıma dayanan hayvancılık yerini yavaş yavaş besi havyacılığına bırakmak üzeredir. Köylünün ürettiği sütleri her sabah gelip toplayan mandıralar mevcuttur. Eskiden çok sayıda sürü sahibi vardı. Şimdilerde ancak bir iki ailenin sürüsü vardır. Bundan elli yıl öncesi, koyun sürüleri yazları kendi köyümüzün yaylalarında otlatılırdı. Çoğunlukla Karadağ, Kavak, Erikli, Gözleği gibi yaylalara alacık denilen çadırlar kurulur, sürü sahipleri buralara göç ederlerdi. Kış gelince bir iki çoban ile birlikte Aydın ovasında kiralanan otlaklara göçülürdü. Küçük sürü sahipleri köyde kalmayı yeğlerlerdi.

Hemen her ailenin mutlaka bir veya iki tane sağlım ineği, bir çift öküzü ve bir veya iki tane de yük hayvanı vardı. Bu kadar kalabalık büyük baş hayvanın beslenmesi için yeterli yiyecek temin etmek hayli zordu. Yazın yeteri kadar ot kurutulamamış ve saman da az olmuşsa kışın yağışsız günlerde, yerin karla kaplı olmadığı zamanlarda dağlara, özellikle Honaz Dağının batı yamaçlarına geven kazmaya gidilirdi. Kazılan sarı gevenler, dağda dikenleri yakıldıktan sonra yük hayvanlarına sarılarak köye getirilirdi. Bu iş genellikle geceleyin 11.00-12.00 sıralarında yola çıkılır, güneş doğduktan sonra geven yerine varılır, akşama kadar kazılıp yakıldıktan sonra akşam karanlığında hayvanlara yükletilerek yine gece yarıısndan sonra saat 03.00-04.00’e doğru eve gelinirdi. Bu gevenler saman ve kuru ota destek olarak yedirilirdi. Hayvanların bu gevenleri yiyebilmesi için önce tokmakla dövülüp ezilmesi, daha sonra da dallarından tutarak çekilip diftilmesi gerekirdi. Eğer diftilmezse hayvanlar yiyemezdi. Besin değeri yüksek olduğundan her hayvana çok az miktarda verilirdi. Şimdilerde ise fabrikalardan gelen yemlerle süt besiciliği yapılmaktadır. Gevenler de Honaz Dağının arkasından kalkıp ta köyün yakınlarına kadar yayılmışlardır. Tarlalara ve bahçelere giden yolların kenarları sarı gevenlerle dolmuştur.

Ulaşım iki yönlü yapılmaktadır: Birincisi Kefe yaylasından aşarak Yatağana ulaştıran asfalt; bu yoldan Acıpayam, Serinhisar ve Denizli’ye gidilmektedir. Diğeri de Aşağı Çayır tarafından Aşağı Karaçay Kasabasına ulaştıran stabilize yol.  Bu yol da Kocabaş’tan Ankara yoluna çıkarak Denizli’ye ulaşımı sağlamaktadır.

Köyde 24 derslikli bir ilköğretim okulu mevcuttur. Kocapınar Köyünde İlköğretim adını taşıyan okul 1943 yılında kurulmuştur. Köyde o günün şartlarına göre modern sayılabilecek okul binası 1942 yılında köy halkı tarafından taş yığma ve üç derslik olarak inşa edilmiştir. O zamana kadar üç sınıflı eğitimler halk evi adı verilen binada veya köy odasında kısmen yapılmıştır. Köylülerden istekli olanlar çocuklarını Yatağan, Aşağı Karaçay gibi beş sınıflı okullarda okutmakta idi. Beş sınıflı ve birleştirilmiş sınıf eğitimi ilk defa köyümüzde şu andaki binanın yerinde bulunan eski binasında 1943 yılında başlamıştır. 1967 yılında öğrenci sayısının artması nedeniyle devlet ve köylü işbirliği ile iki derslikli ek bina yapılmıştır. 1943 yılında yapılan binanın ekonomik ömrünü tamamlamasından dolayı yıkım kararı alınmış ve buna istinaden 2003 yılında 10 derslikli kalorifer tesisatlı bina yapımına başlanmış 2005 yılı ağustos ayı itibariyle hizmete açılmış ve 2005-2006 yılında eğitim öğretime yeni binada başlanmıştır. BT (Bilgi Teknolojileri) sınıfı mevcut olup TUTSİS tarafından oluşturulmuştur. Okulun 2500 m2’lik uygulama bahçesinde 25 adet ceviz ağacı mevcuttur.

1943’ten bu yana Kocapınar İlkokulundan 1020 öğrenci mezun olmuştur. Bu öğrencilerin içinden çeşitli branşlarda 120 öğretmen, 3 avukat, 2 doktor, 2 eczacı, 2 turizm işletmecisi, 10 sağlıkçı (sağlık memuru, ebe, hemşire), 2 dişçi, 2 veteriner hekim, 1 ziraat mühendisi, 5 elektrik teknisyeni, 1 tekstil mühendisi yetişmiştir.

Lise öğrenimi için gençler Yatağan ve Serinhisar’a gitmektedir. Bu öğrenciler sabah evlerinden çıkıp taşıtlarla okullarına gidip yine günübirlik geriye evlerine dönebilmektedirler.

Köylü televizyon yayınlarını uydu antenler yardımıyla izleyebilmektedir.

Cep telefonu için var olan bir operatörün yayınları köy içinde kısmen alınabilmektedir. Asıl haberleşme, köy odasında kurulu santralden sabit telefon ile sağlanmaktadır.

Köyün tarihteki adı Yukarı Karaçay’dır. 1946 yılında İçişleri Bakanlığınca Kocapınar olarak değiştirilmiştir. Şu anda resmî kayıtlarda Kocapınar şeklinde geçmesine rağmen, yurt dışı harita bilgileri ile konuşma dilinde Yukarı Karaçay olarak kullanıma devam edilmektedir. (Çağbayır, Denizli İli Serinhisar İlçesi Yukarı Karaçay ‘Kocapınar’ Köyü Ağzı, İnceleme ve Sözlük, Ötüken Neşriyat, 2009, s.15)

About these ads

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logo

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter picture

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook photo

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ photo

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

Takip Et

Her yeni yazı için posta kutunuza gönderim alın.

%d blogcu bunu beğendi: